Organizatorzy krakowskich spotkań o nowych mediach “Witajcie w realu” – Koło Naukowe Studentów Elektronicznego Przetwarzania Informacji Uniwersytetu Jagiellońskiego EPIcentrum – serdecznie zapraszają na wykład otwarty z przedstawicielami światowej sławy szwedzkiej szkoły mediów cyfrowych i zarządzania Hyper Island! Odbędzie się on 30 stycznia (piątek) o godz. 19, w sali konferencyjnej Biblioteki Jagiellońskiej.

Nasi goście opowiedzą między innymi o szkole, swoim podejściu do nauczania mediów cyfrowych i korzyściach płynących ze studiów.

Hyper Island, która rozpoczęła swoją działalność w 1995 roku, jest uważana za jedną z najlepszych na świecie szkół uczących mediów cyfrowych. Nadzwyczajna mieszanka wykładowców z różnych stron świata i możliwość odbycia międzynarodowego stażu sprawia, że co roku jej mury opuszczają znakomici, ukształtowani designerzy i menedżerzy, przygotowani do pracy w zawodzie. Co najważniejsze, absolwenci uczą się jak się uczyć – opuszczają Hyper Island z wiedzą jak dalej się rozwijać, co przydawać się będzie w ich dalszej karierze.

Więcej informacji o szkole znajduje się na stronie www.hyperisland.se

Wstęp wolny. Wykład w języku angielskim.

Mamy nadzieję, że to wydarzenie obejmie szeroki krąg odbiorców i stanie się inspiracją do podobnych działań i pozytywnych zmian w Polsce. Zobaczymy!

Marek Królikowski

m-arek12@wp.pl

W filmie pt. “Wstręt” opowiedziana jest historia młodej kobiety, Carol Ledoux, która popada w psychozę. Bohaterka mieszka ze starszą siostrą, Helen. Pracuje w salonie kosmetycznym. Helen ma romans z żonatym Michaelem. Carol adoruje młody mężczyzna, Colin. Główna bohaterka doświadcza rzeczywistości psychotycznej.

Widzimy to przede wszystkim na jej twarzy, która zdaje się być zupełnie pozbawiona wyrazu. Oczy postaci są puste, jakby martwe. Autor czasami eksponuje twarz głównej postaci, ale są momenty, kiedy wyraźnie ją ignoruje. Bohaterka przemierzająca ulice, pokazywana jest czasami z tyłu. Zamiast twarzy widzimy jej plecy i blond włosy albo tylko włosy. W innej scenie natomiast łydki, gdy kamera zniża się do poziomu widzenia psa pokojowego, lub talię, gdy rejestracja dokonuje się z nieznacznie wyższego poziomu. Jest to naruszenie jednej z reguł kina stylu zerowego. “Kino klasyczne – pisze Przylipiak – wykształciło aktualną do dziś zasadę “najlepszego punktu widzenia” albo “idealnego obserwatora”. Wydarzenia powinny być pokazywane tak, aby w sposób możliwie najlepszy uchwycić wszystkie ważne dla nich czynniki. Innymi słowy, kamera winna zajmować taką pozycję, z jakiej każdy z nas chciałby obserwować dane wydarzenie, aby nic mu nie umknęło. Na podstawie tej ogólnej zasady wypracowano pewne metody szczegółowe. Przyjęło się, że kamerę winno umieszczać się na wysokości ludzkiego wzroku. Odstępstwa od tej reguły muszą być ściśle uzasadnione¹.” Jeśli tego uzasadnienia zabraknie w świecie przedstawionym utworu, jak to ma miejsce we “Wstręcie”, autor manifestuje swoją obecność w dziele i wiemy już, że to on wypowiada się na dany temat. Nietypowe ustawienia kamery, interpretuję jako zrównanie twarzy schizofreniczki, a tym samym psychiki lub duszy chorej, z innymi elementami jej ciała, które działają w sposób mechaniczny. Autor stwierdza swoim stylem, że przyczyny działań Carol są zależne od jej organizmu, procesów, które zachodzą w mózgu, to one wydają i wykonują polecenia. Człowieczeństwo głównej postaci sprowadza się tym samym do jej ciała. Bohaterka jest biologicznym automatem, jak noga, czy brzuch.

Ujęcia, w których bohaterka jest rejestrowana z tyłu, gdy widzimy jej plecy i włosy, mają według mnie jeszcze inne znaczenie. Stawiają widza w roli śledzącego, a tym samym postać wydaje się być zagrożona. Ten stan podkreśla, pojawiający się w momencie silniejszego ataku choroby, rytmiczny, szybki motyw perkusyjny. Dzięki temu możemy silniej odczuwać lęk, który towarzyszy Carol. Autor, “brutalnym” ustawieniem kamery, prowokuje również widza, ponieważ osadza go w pozycji agresora. Publiczność kinowa może być zatem odczytywana jako znak społeczeństwa, które czerpie estetyczną przyjemność z kontemplowania cierpienia głównej bohaterki i tragedii, do których doprowadziła jej choroba. W utworze taka interpretacja znajdzie potwierdzenie w niektórych, przedstawionych reakcjach otoczenia na Carol. Specyficznymi ustawieniami kamery autor osadza w roli podglądacza i agresora również siebie.

Bohaterka odczuwa do mężczyzn awersję. Brzydzi się nimi. Ślady pozytywnych uczuć okazuje tylko Colinowi, ale z czasem te emocje zupełnie zanikają, ustępując miejsca przeżyciom psychotycznym. Helen z kochankiem chcą wyjechać na dwa tygodnie do Włoch. Carol jest przerażona perspektywą spędzania tak długiego czasu w samotności, ale mimo to nie informuje siostry o swoim, dziwnym lęku. Gdy ta wyjeżdża, stan głównej bohaterki nagle, znacznie się pogarsza. Carol nie idzie do pracy, a gdy po trzech dniach przychodzi do zakładu, zacina dłoń klientki. Następnie możemy się domyślać, że bohaterka została zwolniona z pracy. W mieszkaniu, w samotności psychoza naciera na Carol z coraz większą siłą. Zbiega się to w czasie z wybuchem “szaleństwa” Colina. Zakochany mężczyzna odwiedza główną postać w jej mieszkaniu. Nie zostaje jednak wpuszczony do środka, a podejrzewając, że bohaterka jest w domu, grozi wyważeniem drzwi. Przerażona Carol, odgłosami zdradza wtedy swoją obecność i zaczyna chodzić przy drzwiach, bardzo szybko, w tę i z powrotem, jak chwytane zwierzątko, które nie chce opuścić swojej klatki.

Mężczyzna wyważa drzwi, wpada do mieszkania, przeprasza za swoje zachowanie i usprawiedliwia się szaloną miłością. Kobieta, stojąc obok niego, czeka tylko, aż obserwujący zdarzenie z korytarza sąsiad odejdzie i świecznikiem rozbija Colinowi głowę. Następnie uderza w czaszkę jeszcze kilka razy, aby upewnić się, że mężczyzna nie żyje. A gdy widzi na jego włosach krew, wpada w panikę, chowa zwłoki w łazience i zabija deskami drzwi swojego mieszkania.

Podobny los spotyka gospodarza kamienicy, który wchodzi do mieszkania bohaterki, aby wyegzekwować komorne. Mężczyzna widząc, że Carol jest nienaturalnie ugodowa, próbuje wykorzystać ją seksualnie, a kobieta zabija go brzytwą. Gdy Helen z Michelem wracają z Włoch, zastają w mieszkaniu zwłoki mężczyzn i Carol w stanie katatonii. Kobieta leży schowana pod łóżkiem.

Oto fragment rozmowy, jaką przeprowadził z Romanem Polańskim Michel Ciment:

CIMENT: Znam psychiatrów, którym podobał się “Wstręt”.

POLAŃSKI: Podobał się wszystkim psychiatrom we wszystkich krajach. W Austrii znany profesor powiedział mi, że jeden ze szczegółów w filmie – niedawne odkrycie medyczne – bardzo go zdziwił: bohaterka słyszy dźwięki dużo wyraźniej, niż normalni ludzie. To nowe odkrycie psychiatrii: schizofrenicy tracą zdolność rozróżniania dźwięków. Słyszą hałasy, których my nie słyszymy. Eliminujemy je z naszej świadomości. W Nowym Yorku film był wielokrotnie wyświetlany w szpitalach, na specjalnych pokazach dla studentów psychiatrii².”

Wspomniane powyżej zjawisko zostało w utworze doskonale ukazane, przez podkreślenie odgłosów tykającego zegara i spadających kropli wody. Autor w interesujący sposób przedstawił również objaw fizjognomizacji, odnoszący się do zaburzenia porządku przestrzennego³. “Wszystko jest blisko – pisze Kępiński – wszystko chorego dotyka, wszystko wokół ma jakieś znaczenie [...] Wszystko godzi w niego. Bywa też odwrotnie: świat otaczający oddala się od chorego, otacza go tylko pustka i nicość, nic się wokół nie dzieje, nic go nie dotyczy⁴.” W filmie oddają te stany modyfikacje przestrzeni. Pomieszczenia w mieszkaniu Carol w pewnym momencie stają się na przykład dużo przestronniejsze, niż na początku utworu. Ściana natomiast robi się lepka. Odciskają się na niej ślady dłoni, wypełzają z niej ręce, aby chwytać główną bohaterkę.

Powyższe, trafnie ukazane w utworze, informacje są jednak ściśle medyczne, a w filmie pominięte zostaje “człowieczeństwo” Carol.

We “Wstręcie” są przedstawione dwa światy bohaterki. Rzeczywisty i psychotyczny. Ich granicę symbolizuje motyw pęknięcia. W psychotycznym świecie postaci pękają płyty chodnikowe, po których chodzi, ale również ściany jej mieszkania. Rzeczywistość psychotyczna Carol, jako “całość”, jest jednak pozbawiona struktury. Odbieramy tylko jej fragmenty i skutki, jakie wywiera na świecie rzeczywistym bohaterki. Nie możemy jednak ujrzeć całości choroby i jej porządku. Bo nawet szaleństwo posiada swoją dynamiczną konstrukcję.

W filmie widzimy na przykład sceny gwałtu na Carol, które dzieją się w jej psychotycznej świadomości. Nocą do pokoju kobiety dostaje się mężczyzna i brutalnie gwałci bohaterkę. Jest to jednostka chorobowa, znana pod nazwą parafrenii. Termin ten “oznacza zespoły urojeniowe o utrwalonej i uporządkowanej, ale bardziej zmysłowej niż pojęciowej strukturze (zespoły urojeniowo-omamowe). [...] W myśl obowiązującej terminologii przez urojenie rozumie się zmienioną patologicznie strukturę pojęciową. Często jednak patologiczna zmiana widzenia rzeczywistości obejmuje też sferę zmysłową. Urojenia wówczas łączą się z iluzjami (gdy wytworzony obraz zmysłowy ma jakiś związek z rzeczywistością, np. hałas uliczny jest przekształcony w głosy ludzkie) i omamami, czyli halucynacjami, gdy tego związku nie można wykazać (obraz zmysłowy powstaje bez bodźca zewnętrznego)⁵.” Dla parafrenii “charakterystyczna jest obecność omamów i iluzji. Przy tym częściej niż w schizofrenii spotyka się omamy dotykowe i somatyczne, tj. pochodzące z wnętrza ciała.

Podobnie jak paranoja, parafrenia może być stanem zejściowym lub nawrotem schizofrenii⁶.”

W utworze pojawia się wiele scen, gdzie widzimy reakcje postaci na objawy choroby, które nie są przedstawione widzowi. Autor pokazuje nam na przykład przerażenie w oczach głównej bohaterki, ale nie wiemy co je wywołało. To buduje napięcie, grozę. Emocje wskazane u widza, biorąc pod uwagę, że “Wstręt” to thriller. Oglądając film, cały czas lękamy się Carol. Musimy się domyślać, co kryją, prawie w każdej chwili, zakamarki jej umysłu. “Co się z nią teraz dzieje?” – zastanawiamy się, obserwując bohaterkę. “Ciekawe, co za moment zrobi?” Na takich właśnie domysłach polega zawód psychiatry. Musi on błyskawicznie ocenić stan chorej jednostki i w razie potrzeby natychmiastowo podjąć środki, aby ją zabezpieczyć, a następnie, stopniowo zwiększać jej komunikatywność. Dlatego właśnie “Wstręt” doskonale nadaje się na pokazy szkoleniowe dla psychiatrów. Czy jednak utwór ten jest równie wskazany dla szerszej publiczności? Przecież dramatyczna zasada mówi, że aktor, wychodząc na scenę, musi wiedzieć, dlaczego na nią wszedł. W innym przypadku widzowie też nie będą wiedzieć, dlaczego wciąż na niego patrzą. Aby zidentyfikować się emocjonalnie z postacią, przeciętnemu człowiekowi nie wystarczy informacja typu: bohaterka jest chora i dlatego zabija. A czemu tak wiele osób cierpi na zaburzenia psychotyczne i nie zabijają?- narzuca się w tym miejscu pytanie.

Nie wiemy właściwie dlaczego Carol morduje. We “Wstręcie” nie widzimy zmagań podmiotu przed dokonaniem zbrodni. Być może ich nie było? Może główna bohaterka była całkowicie niepoczytalna? Autor nie udostępnia nam jednak wiedzy na ten temat. Nie widzimy wewnętrznej walki Carol lub dramatu całkowitego owładnięcia w psychozie i tym samym nie mamy możliwości właściwie ocenić jej postępowania.

Bardziej humanistycznie, podmiotowo jest ukazane otoczenie bohaterki. Michael jako pierwszy zauważa, że z Carol jest “coś nie tak”. W lekkim tonie sugeruje kochance, że jej siostra powinna iść do lekarza. Ale Helen, słysząc to, tylko się denerwuje. Wydaje się być dotknięta podejrzeniem choroby psychicznej w jej rodzinie. Michael nie chce kontynuować rozmowy i na tym wątek się urywa. Następnie Helen zostawia, dziwnie zachowującą się siostrę, w domu, na dwanaście dni, choć ta prosi ją, aby nie wyjeżdżała. Od tego momentu stan głównej postaci pogarsza się w szybszym tempie. Carol przez trzy dni nie chodzi do pracy. Siedzi samotnie w mieszkaniu, gdzie doświadcza przerażających stanów psychotycznych. Czwartego dnia udaje się już w bardzo złym stanie do salonu. Właścicielka zakładu pyta ją dlaczego wcześniej nie przychodziła, Carol kłamie, tłumacząc się odwiedzinami ciotki. Starsza kobieta podejrzewa, że z jej pracownicą dzieje się coś złego, ale okłamana, nie podejmuje dalszych działań w kierunku poznania prawdziwego problemu głównej bohaterki. Następnie Carol przecina obcinaczem do paznokci skórę klientki. Właścicielka salonu wyrzuca ją z pracy, choć nie jest to bezpośrednio ukazane. Najbliższa koleżanka zwraca uwagę na zły wygląd chorej postaci, ale nie podejmuje żadnych “kroków” pomocy. Próbuje tylko rozśmieszyć Carol. W końcu znajduje w jej torebce zepsute mięso i na tym zdarzeniu scena się kończy. Brak konsekwencji przerażającego znaleziska sugeruje, że koleżanka odprowadziła główną bohaterkę do drzwi, a później opowiedziała reszcie obsługi salonu o tym co zaszło. Ale nikt nie podjął żadnych “kroków”. Gospodarz kamienicy, który przychodzi do Carol po komorne również zauważa, że jej mieszkanie wygląda jak dom wariatów, ale zamiast zgłosić gdzieś swoje odkrycie, próbuje wykorzystać chorą seksualnie. Podsumowując, nikt z otoczenia nie ma wystarczającej wiedzy, ale również dobrej woli, aby w czynny sposób pomóc bohaterce, zanim ta popełni zbrodnie. Co gorsza, mężczyźni, swoimi pożądliwymi zachowaniami, prowokują zalęknioną schizofreniczkę do morderstw.

W ostatnim, długim ujęciu kamera przemierza sprzęty w mieszkaniu Carol, po czym zmierza w kierunku zdjęcia, gdzie główna bohaterka, jako nastoletnia dziewczynka stoi w otoczeniu rodziny. Następnie kamera przybliża, już wtedy, pozbawioną konkretnego wyrazu, twarz dziecka i cały utwór kończy się ukazaniem ciemności źrenicy jej oka. Źródło choroby mogło tkwić w genach lub w organicznym urazie głównej bohaterki. Zaburzenia psychotyczne postaci mogła również wywołać, przedstawiona na zdjęciu, rodzina. Istnieje też możliwość nakładania się na siebie, przytoczonych powyżej czynników. Ostatecznie jednak, konkretna przyczyna choroby jest okryta tajemnicą, którą oddaje, kończąca utwór, ciemność. Pozostają tylko hipotezy. W ten sposób autor przedstawia rzeczywisty stan wiedzy naukowej, na temat występowania większości chorób psychicznych.

Konfrontując powyższe wnioski, można mieć wątpliwości, czy aby przedmiotowe ukazanie Carol, w opozycji do podmiotowej charakterystyki innych bohaterów, nie jest zabiegiem zamierzonym? Nie jest oskarżeniem “większości” społeczeństwa? O to, że “ludzie” tak naprawdę nie chcą wiedzieć, co kryje się w zakamarkach chorego umysłu nieszczęśliwej kobiety. Wolą obserwować z zewnątrz jej tragedię, jak dzieło sztuki. Wolą doznawać i dzielić się swoimi doznaniami.

I jak tu nie czuć “Wstrętu”?

Marek Królikowski

m-arek12@wp.pl

1 Mirosław Przylipiak, Kino stylu zerowego, s. 67.

2 Michel Ciment, Rozmowy z Romanem Polańskim, red. B.Zmudziński, Kraków 1995, s.27.

3 Por. Antoni Kępiński, Schizofrenia s.223

4 Ibidem. s. 223-224.

5 Schizofrenia, op.cit., s.97.

6 Ibidem.

Koło Naukowe Pedagogów Resocjalizacyjnych serdecznie zaprasza na Wieczór Filmowy, którego tematem będą seryjni mordercy. Odbędzie się on w najbliższą środę, 14 stycznia, o godz. 19 w Instytucie Pedagogiki przy ul. Batorego 12. Wyświetlimy 2 filmy – “Urodzeni mordercy” Olivera Stone’a oraz “Bękarty diabła” Roba Zombie. Po seansie zapraszamy do dyskusji :)

DKF latynoamarykanistów UJ zaprasza na kolejną projekcje filmową
która odbędzie sie w najbliższą środę 14.01.09
w Hostelu Giraffe przy ul. Krowoderskiej 31 o godz. 19:00.

W cyklu Panorama Kontynentu zostanie zaprezentowany film:

Tropa de Elite (Elitarni)

reżyseria José Padilha
scenariusz Bráulio Mantovani , Rodrigo Pimentel
zdjęcia Lula Carvalho
muzyka Pedro Bromfman
wydanie Brazylia 2007
język portugalski
napisy polskie
czas trwania: 118

Jest rok 1997, do Rio de Janeiro ma przylecieć papież Jan Paweł II. Przełożeni wyznaczają kapitanowi Nascimento (należącego do oddziałów specjalnych policji) eliminację dilerów ze slumsów….

zwiastun na Youtube: http://www.youtube.com/watch?v=RoxrdMukQu0

Zapraszamy na projekcję i do dyskusji.

Koło Naukowe Latynoamerykanistów UJ

W najnowszym numerze został opracowany temat wstrętu w kulturze i sztuce. Do najciekawszych artykułów tematycznych należą: “Noise: audialny wymiar doświadczenia wstrętu” Artura Szareckiego, “Uklasowienie ciała, ucieleśnienie klasy autorstwa” Aleksandry Szczepan, “Wstręt oswojony. O prostytutkach twórczości Pedra Almodóvara” Ewy Szponar, “Sztuka i AIDS. Wstręt w amerykańskim środowisku artystycznym” autorstwa Wojciecha Szymańskiego. Tematykę wstrętu w komiksie opracował Kuba Oleksak, o brutalności w kinie pisze Łukasz Kobylarz.
SPLOT: WSTRĘT zawiera ponadto filmowy wywiad z Vincentem Wardem, jednym z niewielu reżyserów współczesnego kina, którzy mogliby odziedziczyć schedę po takich mistrzach jak Federico Fellini, Ingmar Bergman, Lucino Visconti czy Michelangelo Antonioni. W sztukach wizualnych rozmowa z kontrowersyjnymi The Krasnals oraz ciekawy przegląd polskich galerii w Berlinie. W dziale poświęconym literaturze rozmowa z Michaelem Houellebecq oraz interesująca sylwetka dobrze znanego, zdawałoby się, wszystkim Żiżka. W dziale teatr rozmowa ze znanym krakowskim artystą - Piotrem Skibą o jego współpracy z Krystianem Lupą. Kontynuując portugalski cykl komiksowy, tym razem prezentujemy próbkę twórczości Any Cortes?o. Na portugalskiej scenie komiksowej, tradycyjnie zdominowanej przez mężczyzn, artystka ta jest zjawiskiem wyjątkowym.
W dziale muzycznym kolejny odcinek skandynawskich przesłuchań Graftmanna - tym razem Dania. Oprócz recenzji, szczególnie polecamy wywiad z Bajzlem.
Ponadto wiele ciekawych artykułów, recenzji, felietonów.

SPLOT:WSTRĘT dostępny w Krakowie:
Bunkier Cafe
Korporacja Ha!art, Pl. Szczepański 3 a
Lokator, ul. Krakowska
Nowa Młoda Polska, ul. Stolarska
Pierwszy lokal na Stolarskiej po lewej stronie idąc od Małego Rynku, ul. Stolarska
Dym, ul. Tomasza
Manekin, ul. Tomasza
Cafe Filo, ul. Tomasza
Pauza, ul. Floriańska
Miejsce, ul. Estery
Alchemia, Plac Nowy
Kolory, Plac Nowy
Singer, Plac Nowy
Kulturalny, ul. Szewska
Gołębia 3, ul.Gołębia
Camera Cafe, Kino Kijów
Instytuty: Filozofii, Historii Sztuki
ul.Grodzka
Wydział Polonistyki, ul.Gołębia
Instytut Sztuk Audiowizualnych, ul. Piłsudskiego
Collegium Novum - biuro RKN
Massolit Books & Café, ul.Felicjanek
Cafe Szafe, ul.Felicjanek
Eszeweria, ul. Józefa
Re, ul. Św. Krzyża
Harris Piano Jazz Bar, Rynek Gł.
Prowincja, ul.Bracka
Spokój, ul.Bracka
Cieplarnia, ul.Bracka
Migrena, ul.Gołębia
Zainteresowanych z innych miast prosimy o kontakt:
bartek@splot.art.pl
Więcej informacji: http://splot.art.pl/

Zobacz plakat Collegium Invisibile (PDF)

Collegium jest organizacją non-profit, która wspiera rozwój uzdolnionych studentów, umożliwiając im:

• kształcenie w systemie tutorialu pod kierunkiem wybitnych naukowców,

• realizację indywidualnych i zespołowych projektów badawczych,

• udział w obozach naukowych,

• uczestnictwo w nowoczesnych programach edukacyjnych (Pierwszy Tutor, Szkoła Letnia, Wioska Olimpijska).

Stowarzyszenie współpracuje z Fundacją na rzecz Nauki Polskiej, Fundacją Pogranicze, Krajowym Funduszem na rzecz Dzieci oraz Uniwersytetem Warszawskim.

Kwalifikacja do Collegium odbywa się raz do roku i przebiega dwuetapowo.

Pierwszy, pisemny etap tegorocznej rekrutacji potrwa do 15 lutego.

Szczegółowe informacje oraz formularz aplikacyjny znajdują się na stronie www.rekrutacja.ci.edu.pl.

15 tysięcy złotych dla najciekawszych amatorskich produkcji filmowych!

Rozpoczął się konkurs filmowy “Doliny Kreatywnej” Telewizji Polskiej S.A. Termin zgłoszeń upływa 3 lutego 2008r. Do konkursu można zgłaszać filmy fabularne, dokumentalne i animowane. Prace będą oceniane pod kątem reżyserii, scenariusza, zdjęć i gry aktorskiej.

Konkurs adresowany jest do młodych twórców w wieku 14 – 25 lat. Jedna osoba może zgłosić maksymalnie dwie prace. Prace powinny być nadsyłane w 3 egzemplarzach na płytach DVD na adres: Telewizja Polska – Dolina Kreatywna, Biuro Marketingu i Promocji  ul. J.P. Woronicza 17, 00-999 Warszawa. z dopiskiem – konkurs filmowy.

O wyborze najlepszych zdecydują jurorzy – wybitni przedstawiciele tej dziedziny sztuki. Finał konkursu zostanie zaprezentowany w audycji “Dolina Kreatywna czyli czego szuka młoda sztuka” w marcu 2009 r. na antenie TVP2 oraz na stronie internetowej projektu. Jury ogłosi swój werdykt i nagrodzi autorów najlepszych produkcji filmowych.

Zapraszamy także do oglądania w TVP2 felietonów “Dolina Kreatywna – co słychać”, dzięki którym będzie można bliżej poznać finalistów i ich prace.

Regulamin konkursu oraz dokumenty niezbędne do wzięcia udziału w konkursie dostępne są na stronie internetowej pod adresem www.dolinakreatywna.tvp.pl.

***

Dolina Kreatywna

“Dolina Kreatywna, czyli czego szuka młoda sztuka” to cykliczny projekt stypendialny Telewizji Polskiej S.A. skierowany do młodych twórców (14-25 lat), który obejmuje 10 dziedzin sztuki, tj. multimedia, fotografię, literaturę, taniec, sztuki plastyczne, muzykę, teatr, film, animację kultury oraz design (co miesiąc rozstrzygamy konkurs w jednej z tych dziedzin – aktualny harmonogram konkursów na stronie internetowej). Celem projektu jest wspieranie młodych talentów i umożliwienie im dalszego rozwoju artystycznego. Laureaci są prezentowani na antenie TVP2 w programie “Dolina Kreatywna” emitowanym w trzecią niedzielę każdego miesiąca (z wyłączeniem lipca i sierpnia). Przedsięwzięciu towarzyszą liczne imprezy kulturalne. Więcej informacji na www.dolinakreatywna.tvp.pl.

Dodatkowych informacji udzielają:

Anna Kusztal-Skrobska: (22) 547 57 24, anna.kusztal-skrobska@tvp.pl

Leszek Tarnowski: (22) 547 69 74, leszek.tarnowski@tvp.pl